بیدل و کربلا

سايه دستي اگر ضامن احوال ماست خاك ره بيكسي ست كز سرِ ما بر نخاست دل به هوي بسته ايم، از هوس ما مپرس با همه بيگانه است آن كه به ما آشناست داغ معاش خوديم، غفلتِ فاش خوديم غيرْ تراش خوديم، آينه از ما جداست آن سوي اين انجمن نيست مگر وهْم و ظن چشم نپوشيده اي، عالم ديگر كجاست ؟ دعوي طاقت مكن تا نكشي ننگ عجز آبله پاي شمع، در خور ناز عصاست گر نيي از اهل صدق، دامن پاكان مگير آينه و روي زشت، كافر و روز جزاست صبح قيامت دميد، پرده امكان دريد آينه ما هنوز شبنم باغ حياست در پي حرص و هوس سوخت جهاني نفس ليك نپرسيد كس : خانه عبرت كجاست ؟ بس كه تلاش جنون، جام طلب زد به خون آبل